ID-NEE

 

Wie zijn wij?

Stichting Meldpunt Misbruik Identificatieplicht (Meldpunt ID-nee) is een onafhankelijke vrijwilligers organisatie. Opgericht in november 2004 teneinde de uitwerking van de Wet op de Uitgebreide Identificatieplicht, die in 2005 van kracht werd, te monitoren en te laten afschaffen. Oorspronkelijk opgericht als lokaal Utrechts initiatief , werd het Meldpunt al ras een landelijke organisatie. Met de oprichting van de Stichting, in 2008, kreeg het Meldpunt de status van rechtspersoon.

Samenwerkingsverbanden

Toen op 24 juni Vrijbit werd opgericht werd de stichting lid van deze vereniging. De stichting en vereniging werken sindsdien nauw samen. Beide zijn aangesloten bij het Platform Bescherming Burgerrechten, een netwerk van organisaties die zich vanuit verschillende invalshoeken inzetten voor het fundamentele recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer.

Contactgegevens:

Stichting Meldpunt Misbruik Identificatieplicht

Lauwerecht 55, 3515 GN Utrecht

Bestuur: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

K.v.K. 30243783

giro nr.3577337

Financiën

Het Meldpunt is financieel volledig afhankelijk van giften en verkoop van actiemateriaal. Vrijwilligers werken belangeloos en zonder onkostenvergoeding.

Sinds 2008 merkt de Belastingdienst de instelling aan als Algemeen Nut Beogende Instelling (ANB)en werden giften aftrekbaar zijn van de belasting.

Werkveld

Sinds 2001 is de aantasting van de privacy in een stroomversnelling geraakt.

Het bleef niet bij de invoering van de identificatieplicht. Dit bleek slechts een onderdeel in de ontwikkeling van een nieuw gestructureerde samenleving. Een samenleving waarin door het samenspel van technische mogelijkheden met het ‘veiligheidsbeleid van de overheid’ en belangen van het bedrijfsleven, een infrastructuur werd gebouwd waarin alle doen en laten van ieder individu nagenoeg constant real-time kan worden geregistreerd, gecontroleerd en gemonitord.

Met lede ogen zagen de vrijwilligers, met hier en daar nog wat roependen in de woestijn, aan dat een vloedgolf van technologische ontwikkelingen op de bevolking af kwam. Zonder dat de gewone burger daar benul van had, zonder kennis van zaken bij de overheid en zonder dat de media er aandacht aan besteedden.

De invoering van biometrische persoonsregistratie, de toepassing van RIFD-chips, de opkomst van de Verichip, invoering van het Burger Service Nummer, het aanleggen van databestanden vol persoonlijke gegevens, cameratoezicht door "slimme"camera's, voorstellen voor elektronische kinddossiers,patiënten dossiers, preventieve strafketendossiers, het vastleggen en bewaren van alle telefoon, e-mail en internetgegevens van iedereen, het systematisch registreren van wie zich op welk moment verplaatst via kentekenregistratie en OV-chipkaart, het gebruik van GPS om mensen te volgen, de toenemende macht van de overheid en politiediensten, de omvorming van paspoorten en ID-kaarten van reisdocumenten tot persoonsbewijzen voor intern maatschappelijk verkeer, het doorsluizen van persoonsgegevens naar buitenlandse mogendheden, het in kaart brengen van de overheid niet welgevallige groeperingen, het preventief vastleggen van (dader)profielen van onschuldige mensen, datamining, en het actief verzamelen van vingerafdrukken, gezichtsscans en DNA profielen van de hele bevolking……

Veel ontwikkelingen, die met elkaar verweven waren en als stapeleffect en angstwekkend grote impact kregen. En de invoering van de ID-plichtwet bleek daarbij een spilfunctie te vervullen.

Wat doet het Meldpunt?

Allereerst het signaleren aan de hand van meldingen hoe de vrijheidsbeperkende maatregelen in de praktijk uitwerken.

Vervolgens het vertalen van de individuele gevallen naar de algemene problematiek dat de rechten op persoonlijke vrijheid aangetast dreigden te worden. Dat de overheid een onevenredig grote macht dreigde te krijgen over de burger en dat er een griezelige tendens waarneembaar was waarbij geknabbeld werd aan de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, en basisprincipes werden losgelaten. De verschuiving van het principe ‘onschuldig tenzij’ zich ontwikkelde naar een situatie waarin iedere burger als potentieel verdachte wordt aangemerkt en als potentieel risico voor de maatschappij wordt beschouwd.

Het geven van voorlichting aan individuele mensen, in de politiek, bij betrokken instellingen, bedrijven en de pers.

Hulp verlening en advisering aan mensen die het slachtoffer werden van de aantasting van hun fundamentele burgerrechten.

Het voeren van publiciteitsacties en protestbeweging en steuenen van initiatieven van derden die ook ten strijde trokken tegen de aantasting van de Vrijheid.

Uitgangspunten

Het Meldpunt bestaat uit een groep mensen die verontrust en boos zijn over de afbraak van de ‘persoonlijke vrijheid. Die van mening zijn dat de kunstmatige in stand gehouden angst voor terrorisme jaren lang als excuus diende om de afbraak van fundamentele burgerrechten te rechtvaardigen.
Mensen die ervan overtuigd zijn dat Vrijheid voor de individuele mens om een goed leven te kunnen hebben net zo essentieel is als zuurstof. Dat Vrijheid geen statisch gegevens is. Dat de huidige ontwikkelingen vereisen dat wie zijn vrijheid niet verloren wil laten gaan, daar actief voor zal moeten strijden.

Mensen die de invoering van de ID-plichtwet, onacceptabel achten omdat dit de sleutel vormt tot een systeem van algehele persoonsregistratie en –controle. Een stap te ver, in wat de overheid van de burger eist omdat het de invoering mogelijk maakt van een systeem waarin alle recht op vrijheid van de burgers om onbespied door het leven te gaan en hun leven binnen de grenzen van de wet op eigen wijze in te vullen, kan worden afgepakt.

Mensen die voor zichzelf, voor degenen die na ons komen, en uit respect voor degenen die onze vrijheid bevochten, zich moreel verplicht voelen om actie te ondernemen en in verzet te komen.

De ontwikkelingen van 2005 tot 2011

Het waarschuwen voor het nabije toekomstbeeld riep veel weerstand op.

Mensen bleken over het algemeen liever niet te willen nadenken over de infrastructuur die zich uittekende. Niet onder ogen te willen zien wat de consequenties zouden zijn als men maar willoos alle zijn doen en alten liet registreren.

Dat werd vaak letterlijk zo gezegd ‘als ik daaraan ga denken heb ik geen leven meer’, of ‘sinds ik me daarin ben gaan verdiepen kan ik niet meer rustig slapen’.

Maar veel vaker nog bleek dat mensen een afweermechanisme in werking zetten om er niet over na te hóeven denken.

Daar vonden non-argumenten als ‘ik heb niks te verbergen, dus niks te vrezen’ een willig ontvangst wat als mantra kon worden ingezet om iedere discussie bij voorbaat onmogelijk te maken.

Wie schetste dat de overheid, met alle gegevens over zijn burgers, zich zoveel kennis over de mensen verschaft dat dit een ongekende macht oplevert om een van boven opgelegd gedrag af te dwingen, werd als paranoïa bestempeld.

Wie waarschuwde over de bezwaren en gevaren van moderne technieken, werd afgeschilderd als overgeschoten primitieveling die principieel wel tegen alle vooruitgang zou zijn en niet meer in deze tijd thuishoorde.

In deze categorie horen de reactie thuis als ‘ het volk: ze wennen er maar aan’ van toenmalig minister van Justitie Donner. Of ‘u moet maar in een hutje op de hei gaan wonen’ van de heren Brinkman (als bestuurslid Nederlandse Zorgautoriteit en Kohnstamm las voorzitter van het College Bescherming Persoonsgegevens.

Maar de tijden zijn veranderd. Door een aantal grote missers in de rechtspraak wet nu iedereen wat tunnelvisie is en is het besef aan het doordringen dat het iedereen kan overkomen om onschuldig in de beklaagdenbank van de overheid terecht te komen en ten onrechte veroordeeld te worden.

Het opereren van de banken en populisme in de politiek heeft vele burgers die een oneindig vertrouwen in de overheid hadden, op ander gedachten gebracht.

Falende systemen, van gekraakte OV-chipkaart, ondeugdelijk EPDsysteem, voorbeelden van dataverlies,diefstal en lekkage maken mensen rijp voor het besef dat de techniek geen wondermiddel is om een samenleving veilig in te richten.

En zo begon van lieverlee het tij te keren.

Sinds 2009 kunnen we spreken van een kentering, waarbij het belang van ‘Privacy’ steeds vaker en in steeds bredere lagen van de bevolking wordt onderkent.

En heel voorzichtig begint ook tot de mensen door te dringen dat het kletskoek is om te verkondigen ‘ze weten toch al alles van me’ of ‘je kan er toch niks tegen doen’.

Wat heeft het Meldpunt bereikt?

De afgelopen jaren begint er voorzichtig een kentering te komen in de algemene opinie dat mensen geen enkele mogelijkheid hebben om zich te verzetten.

Dat is mede te danken aan de reeks succesvolle acties van het Meldpunt.

Zoals de acties tegen de illegale inscan actie van identiteitsbewijzen door de banken , die uitwees dat mensen wel degelijk kunnen weigeren om een gescande kopie van hun ID-bewijs te laten opslaan in de administratie van de bank.

Dat men van de vervoersbedrijven succesvol kan eisen om na aanmaak van een abonnementskaart, de pasfoto en digitale scan te laten verwijderen uit de administratie.

Dat onrechtmatig gebruik van de ID-plichtwet kan worden aangevochten.

Dat je kunt weigeren om je lichaamskenmerken af te geven aan de overheid of om te laten opslaan in op afstand uitleesbare gechipte paspoorten en ID-bewijzen.

Dat protesteren tegen j de aanvullende ID-plicht bij verkiezingen effect heeft.

Dat men kan weigeren om persoonsgegevens te laten registreren als daar onnodig om gevraagd wordt.

Dankzij de actie ‘wijvertrouwenslimmemetersneit.nl’ kunt weigeren om op afstand uitleesbare energiemeters in huis te laten installeren.

Dat men anonieme klantenkaarten kan gebruiken.

Tegen bedrijven kan opkomen als die een die ineens identificatie gaan eisen als je een product met aankoopbon komt ruilen.

Werkgevers en onderwijsinstellingen er vanaf kunt brengen om vingerafdrukken op te eisen voor toegangspasjes.

Dat het productief is om nooit zomaar persoonsgegevens af te geven omdat daar om gevraagd wordt , uit gemak of voor een klein voordeeltje, maar eerst zelf na te denken of je dat wel nodig en acceptabel vind.

Steun gevraagd

Wil het Meldpunt het werk kunnen voortzetten, dan is daarvoor steun nodig.

Helpen kunt u in eerste instantie door ons op de hoogte te stellen van wat u meemaakte, welke misstanden u tegen komt en deelgenoot te maken van wat voor actie u daarop zelf onderneemt.

Praktische hulp is nodig, in de vorm van menskracht. Van helpers met juridische expertise tot mensen die willen helpen met het verspreiden van actiemateriaal, het schrijven van brieven, organiseren van acties en voorlichtingsbijeenkomsten.

Ook financiële bijdragen zijn hard nodig , met name voor sponsering voor de hosting van de website, telefoonkosten en het drukken van actiemateriaal.
Alle bijdragen, hoe klein ook, zijn uiterst welkom.

Volgende >